Biz gerçekten de şanslıymışız...Sevil..

Yaşı Yeterince olgun olanlar hatırlarlar

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde,

çok güzel bir ülkede mahalleler varmış.

Bu mahallelerin çocukları birbirlerini çok

severlermiş.

Dışarıdan gelen parolalı bir ıslığa uçarak aşağı

iner, beraber olacakları anları iple çekerlermiş.

Kavga etseler de kin tutmaz,her gün yeniden

dünyalar kurarlarmış.

Herkeste paylaşma duygusu, sevgi ve

arkadaşlarını kollama duygusu

yavaş yavaş gelişirmiş.

O zamanlar çocuklar okula servis ile değil,

koşebaşında buluşarak giderlermiş.

Onların yolunu gözlememiş evdeki

bilgisayar, şehrin en iyi dershanesi,

hazırlık kursları. Bilmezlermiş;

hamburgeri,

MTV'yi,

Interneti,

cep telefonunu,

tetrisi,

nintendoyu...

Bilirlermiş duvarların üzerinde sohbet

etmeyi,

hatıra defterleri doldurup sevgileri keşfetmeyi.

Bilirlermiş horoz sekercisini, elleri

kirli macuncunun tornavida ile koyduğu rengarenk

macunları.

Eve gitmeyi unutmayı, hava kararınca

dayak yemeyi,

sonra bir ıslıkla tekrar aşağıya kukalı saklambaca

kaçmayı.

Bilirlermiş o hakkında turlu şeyler söylenen evdeki

garip adamdan korkmayı,

küsmeyi, ayni kıza asılmayı, torbalarla misket

toplamayı,

gıcır köstek ayırmayı, değiş tokuş kaybedince kapısı,

Teksas'i,

Tommiks'i,

Konyakci'nin

dişlerini...

İç içe konan naylon topları, tastan kale

direklerini.Üç korner bir

penaltıyı. Üzerine apartman yapılan top

sahalarını,

sonra o apartmana

taşınan yeni dostları ve onları kapma

yarışını...

Otobüsteki biletçinin lastik silgi

sarili kalemini,

yoğurtçuyu,

kalaycıyı,

hallacı...

Evlerin arkasındaki odun kömür

depolarını. Yakar

topun

yakışını.Mantarlı

gazoz kapaklarını, yaldız kazımayı.

Yandaki mahalle

ile alınan

kavgayı,

her kavganın çıkardığı kahramanı-ödleği.

Kan kardeşliğini, ip atlama, lastiğe

basma, topaç

virtiozlugunu, çelik

çomağı, kırılan camları, toplanan

paraları... Açık

hava sinemalarını,

frigo

buzu...

Sonra zamanla bu güzel ülkede durumlar

değişmeye

başlamış.

Yaslar ilerledikçe bu birliktelik,

koruma kollama

duyguları bu

mahallenin

çocuklarının baslarına çok isler açmış.

Daha sonra issizlik, hayat pahalılığı,

enflasyon,

köşeyi dönme,

adamını

bulma,mali götürme falan derken, herkes

yüzünde soluk

bir bakış,

içinde

hayatin yenilgisi,

çaresizlikleri,tatminsizlikleri ile

başbaşa kalmış.

çocukları mı? çocukları simdi koca koca

apartmanların

arasında, nefes

alınmaz bir havada, evlerinde, sanal bir

dünyada,

emniyet içinde ve

yalnız

yaşıyorlar. Anneleri babaları onları çok

seviyor.

Beta kapmasınlar diye kalabalık

ortamlara hiç

sokmuyor.Hafta sonları

hep

beraber Karum ya da Galleria'dalar. Okul

servisleri

çocukları

neredeyse

yataklarından alıyor.çocuklar trafik

kaygısıyla,

köşedeki markete dahi

gönderilmiyor. Babalar şirketlerin

bilançolarını,çocuklar da dershane

reytinglerini izliyorlar.

Hepsi birer test uzmanı, sayısal-sözel

yuvarlanıp

gidiyorlar. Seksek

oynamayı değil ama taban puanları çok

iyi biliyorlar.

Hayata açılan

pencereleri Windows 95, 98... Onlar

ekrana, ekran

onlara bakıyor ve

koca

bir

hayat dışarıda akıp gidiyor...

Ve şehrin dışında ağaçlar; tırmanacak,

salıncak

kuracak, kalp

kazıyacak

mahalle çocuklarını bekliyor.

Paylaşmayan, yalnız,

bencil, kafesler

içinde,

gürbüz, güvendeki çocukları...

hiç sopa yememiş,ağaçtan

düşmemiş, topu yandaki bahçeye

kaçmamış,dizlerinde

yara kabukları

olmamış

çocukları...

Can Yücel